Tessa (27) woont met haar man Jeffrey en hun driejarige dochter Maeve in Almelo en leeft al tien jaar met MS. De ziekte heeft haar leven ingrijpend veranderd: werken lukt niet meer, ze is intens moe, vergeetachtig en soms kan ze haar voeten nauwelijks optillen. Op haar zeventiende raakte haar linkerlichaamshelft deels verlamd, wat nooit volledig is hersteld. Jeffrey, die haar al kende vóór haar diagnose, begrijpt haar grenzen en helpt haar die te bewaken.

Moeder zijn is voor Tessa intens en dubbel. Ze geniet van Maeve, maar worstelt dagelijks met vermoeidheid. Zelfs een korte wandeling put haar uit, terwijl haar dochter vanzelfsprekend aandacht en spel nodig heeft. Toch blijft Tessa zo veel mogelijk meedoen, ondanks de fysieke tol.

Wat haar houvast geeft, is koken. Het is één van de weinige dingen die ze nog zelfstandig kan en waar ze voldoening uit haalt. Hoewel het haar veel energie kost en haar man zich zorgen maakt, weigert ze dit los te laten. Voor Tessa staat koken symbool voor zelfstandigheid en eigenwaarde: “Ik ben 27, dan wil ik toch zelf kunnen koken.”

Ondanks nieuwe ontwikkelingen in MS-medicatie heeft Tessa nog geen behandeling gevonden die voor haar werkt. Ze hoopt dat toekomstig onderzoek die mogelijkheid wel zal bieden.